FABC නියෝජිතයෝ කලාපීය සංගමනශීලී සහයෝගීතාව ශක්තිමත් කිරීම පිළිබඳ ගැඹුරු සංවාදයක්
ජකාර්තා, ඉන්දුනීසියාව – ආසියානු රදගුරු සමුළු සම්මේලනයේ (FABC) 12 වැනි මහා සමුළුවේ නියෝජිතයන් ජූලි 25 වැනිදා කලාපීය සංගමනශීලී සහයෝගීතාව තවදුරටත් ශක්තිමත් කිරීම කෙරෙහි අවධානය යොමු කළහ. ඒ අනුව, ආසියාවේ ප්රාදේශීය සභා අතර සබඳතා වර්ධනය කරමින්, සංගමනශීලී සභාවේ මෙහෙවර එක්ව ඉදිරියට ගෙන යා හැකි ආකාර පිළිබඳ ඔවුහු "වට මේස සාකච්ඡා" මඟින් ගැඹුරු සංවාදයක නිරත වූහ.
මෙම කලාපීය සාකච්ඡා පැවැත්වුණේ, ආසියාව සඳහා සංගමනශීලීත්වය පිළිබඳ මාර්ගෝපදේශයක් (Vademecum) සකස් කිරීම සම්බන්ධයෙන් එදින පෙරවරුවේ පැවති සැසියෙන් අනතුරුවය. එමඟින් මහාද්වීපය පුරා වූ පොදු මෙනෙහි කිරීමේ සිට, ආසියාවේ විවිධ කලාපවල සභාවන් මුහුණ දෙන සැබෑ එඬේර යථාර්ථයන් වෙත අවධානය යොමු කෙරිණි.
සැසිය මෙහෙයවූයේ බංග්ලාදේශයේ ඩකා අගරදගුරු ගරු බෙජෝයි එන්. ඩී'ක්රූස් OMI හිමිපාණන් ය. උන්වහන්සේ නියෝජිතයන්ට ආරාධනා කළේ න්යායාත්මක මෙනෙහි කිරීමෙන් ඔබ්බට ගොස්, ප්රායෝගික සහයෝගීතාව ගොඩනැගීමටයි.
ඒ අනුව නියෝජිතයන් මධ්යම හා නැගෙනහිර ආසියාව, දකුණු ආසියාව සහ අග්නිදිග ආසියාව ලෙස කලාප තුනකට බෙදා, තම ප්රාදේශීය සභාවන් මුහුණ දෙන අවස්ථා සහ අභියෝග පිළිබඳ අදහස් හුවමාරු කරගත්හ.
ප්රධාන සැසිවලට වඩා මෙම කලාපීය හමුවීම් මඟින්, සමාන සංස්කෘතික, සමාජීය සහ එඬේර පසුබිම් බෙදාගන්නා රදගුරුවරුන්ට සහ නියෝජිතයන්ට, කලාපීය සහයෝගීතාව වර්ධනය කිරීම සඳහා ප්රායෝගික යෝජනා ඉදිරිපත් කිරීමට අවස්ථාව හිමිවිය.
සෑම කණ්ඩායමක්ම එකම මූලික ප්රශ්නයක් වටා සංවාදය ගොඩනැඟීය.
"අපගේ කලාපයේ ප්රාදේශීය සභා අතර සබඳතා තවදුරටත් ශක්තිමත් කරමින්, අර්ථවත් සංගමනශීලී පාලම් ගොඩනඟා, අපගේ පොදු මෙහෙවර සඳහා සහයෝගීතාව වර්ධනය කළ හැක්කේ කෙසේද?"
මෙම ප්රශ්නය, ආසියාව තුළ "පාලම් හා පාලම් තනන්නන් වීමේ සභාවක්" ගොඩනැගීමේ මහා සමුළුවේ ප්රධාන තේමාවට සෘජුවම සම්බන්ධ විය. එහිදී, සභාවේ අභ්යන්තර ව්යුහයන් පිළිබඳ පමණක් නොව, රටවල්, රදගුරු පදවි සහ සංස්කෘතික සීමා ඉක්මවා එකිනෙකාට වඩාත් ඵලදායී ලෙස සහාය විය හැකි ආකාර පිළිබඳ ද මෙනෙහි කෙරිණි.
සියලු සාකච්ඡා සතිය පුරා මහා සමුළුවේ භාවිත වූ "ආත්මයාණන් තුළ සංවාද" (Conversation in the Spirit) ක්රමවේදයට අනුව පැවැත්විණි. එහිදී ඉක්මන් තීරණවලට එළඹීම හෝ මතවාද ජයගැනීම අරමුණ නොවීය. ඒ වෙනුවට යාච්ඤාව, සවන්දීම සහ පොදු විචාර බුද්ධිය තුළින් ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ මඟපෙන්වීම හඳුනාගැනීම ප්රමුඛත්වය ලැබීය.
සෑම කලාපීය කණ්ඩායමකටම සංවාදය නිසි පරිදි මෙහෙයවීම සඳහා මධ්යස්ථකරුවෙකු පත් කර තිබූ අතර, සෑම සහභාගිවන්නෙකුටම සමාන අවස්ථාවක් ලබාදීම සහතික කෙරිණි. ලේකම්වරයෙකු විසින් සාකච්ඡාවේ සාරාංශය සකස් කර එය අනෙකුත් කණ්ඩායම් සමඟ බෙදාගැනීම සඳහා මාර්ගගත පද්ධතියකටද ඇතුළත් කරන ලදී.
මෙම ක්රමවේදයේ විශේෂ ලක්ෂණයක් වූයේ, සෑම අදහසකින් පසුවම නිහඬතාවයට ඉඩ ලබාදීමයි. එම නිහඬතාව සාමාන්ය විරාමයක් නොව, අසන ලද අදහස් යාච්ඤාවෙන් මෙනෙහි කරමින් ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ හඬ හඳුනාගැනීමට ලබාදුන් අවස්ථාවක් විය.
මෙම ක්රමය තුළින්, තම අදහස් ආරක්ෂා කිරීම හෝ අනෙකා ඒත්තු ගැන්වීම වෙනුවට, එකිනෙකාගේ අත්දැකීම් තුළින් ශුද්ධාත්මයාණන් ක්රියා කරන ආකාරය හඳුනාගැනීමට නියෝජිතයන් දිරිගැන්වුණි.
කලාප අනුව මෙම සංවාද සංවිධානය කිරීම මඟින් ආසියානු සභාවේ විවිධත්වය ද පිළිගැනිණි. මධ්යම හා නැගෙනහිර ආසියාව, දකුණු ආසියාව සහ අග්නිදිග ආසියාව යන කලාප තුනම සංස්කෘතික, දේශපාලන, ආගමික සහ සමාජීය වශයෙන් විශාල වෙනස්කම් දක්වයි.
එහෙත් එම විවිධත්වය තුළම, පොදු එඬේර ප්රමුඛතා හඳුනාගෙන, අනාගත සහයෝගීතාව, අන්යෝන්ය සහාය සහ හවුල් ධර්මදූත වැඩසටහන් සඳහා නව අවස්ථා සොයාගැනීමට මෙම සාකච්ඡා උපකාරී විය.
මෙම කලාපීය "වට මේස සාකච්ඡා" මඟින් සංගමනශීලීත්වය යනු න්යායාත්මක සංකල්පයක් පමණක් නොව, සභාවේ දෛනික ජීවිතයේ ප්රායෝගික යථාර්ථයක් බව යළිත් අවධාරණය විය. සංගමනශීලී සභාවක් ගොඩනැගීම යනු අසල්වැසි ප්රාදේශීය සභා අතර සබඳතා ශක්තිමත් කරමින්, විශ්වාසය, සංවාදය සහ හවුල් වගකීම මත පදනම් වූ සහයෝගී ජාලයක් නිර්මාණය කිරීම බව නියෝජිතයෝ අවබෝධ කරගත්හ.
මහා සමුළුව ඉදිරියට ගමන් කරන අතර, මෙම කලාපීය සංවාද මඟින් තවත් වරක් අවධාරණය වූයේ, ආසියාවේ සභාව සැබෑ "පාලම් තනන්නෙකු" වන්නේ, ප්රාදේශීය සභා එකිනෙකාගෙන් ඉගෙන ගනිමින්, එකට ගමන් කරමින් සහ ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ මඟපෙන්වීම තුළ සහෝදරත්වයෙන් ක්රියා කරන විට බවයි.
කතුවරිය පිළිබඳව
අමාදේයා ප්රනාස්තිති සමාජ සන්නිවේදන ක්ෂේත්රයේ ක්රියාකාරිනියක වන අතර, වර්තමානයේ ඉන්දුනීසියානු රදගුරු සමුළුවේ ලේඛන හා තොරතුරු අංශයේ නිදහස් දායක ලේඛිකාවක් ලෙස කටයුතු කරයි.
