කාදිනල් තාග්ලේ හිමිපාණන් : සංගමනශීලී සභාවක් යනු මුල් පියවර තබන දරුවෙකු මෙන් පා තැබීමට ඉගෙන ගන්නා සභාවකි.

කාදිනල් තාග්ලේ හිමිපාණන් : සංගමනශීලී සභාවක් යනු මුල් පියවර තබන දරුවෙකු මෙන් පා තැබීමට ඉගෙන ගන්නා සභාවකි.

ජකර්තා, ඉන්දුනීසියාව – “සංගමනශීලී සභාවක් ලෙස එකට ගමන් කිරීම” යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ කුමක්ද? කාදිනල් ලුයිස් අන්තෝනියෝ තාග්ලේ හිමිපාණන්ට අනුව, එම පිළිතුර සභා ලේඛනවල හෝ දේවගැති සැලසුම්වල නොව, ඇවිදීමට ඉගෙන ගන්නා කුඩා දරුවෙකුගේ සරල ජීවිත අත්දැකීම තුළ සොයාගත හැකිය.

ජූලි 22 වැනිදා ජකර්තාහි හෝටල් මුලියාහි පැවති ආසියානු රදගුරු සමුළු සම්මේලනයේ (FABC) XII මහ සමුළුවේ යාච්ඤා හා ආධ්‍යාත්මික මෙනෙහි කිරීමේ දිනයේ පළමු ආධ්‍යාත්මික දේශනයේදී, කාදිනල් තාග්ලේ හිමිපාණන් රදගුරුවරුන් සහ නියෝජිතයන්ට සංගමනශීලී ගමනේ බහුලව භාවිත වන “එකට ගමන් කිරීම” යන සංකල්පය පිළිබඳ ගැඹුරින් මෙනෙහි කරන ලෙස ආරාධනා කළහ.

“අපි කියනවා සංගමනශීලී බව කියන්නේ එකට ගමන් කිරීම කියලා. නමුත්, ඇවිදීම කියන සංසිද්ධිය අපි හොඳින් අධ්‍යයනය කරලා තියෙනවාද?” යැයි කාදිනල් තාග්ලේ හිමිපාණන් ප්‍රශ්න කළහ.

එම ප්‍රශ්නය දේවධර්මය සහ එදිනෙදා ජීවිත අත්දැකීම් එකට ගැළපූ ආධ්‍යාත්මික මෙනෙහි කිරීමකට මඟ පෑදීය.

කුඩා දරුවන්ගේ වර්ධනය උදාහරණයට ගත් කාදිනල් තාග්ලේ හිමිපාණන් පැවසුවේ, ඇවිදීම ස්වයංක්‍රීයව සිදුවන හෝ පහසුවෙන් ලැබෙන හැකියාවක් නොවන බවයි. පළමු පියවර තැබීමට පෙර දරුවන් බඩගා යාම, මාංශ පේශී ශක්තිමත් කර ගැනීම, සමබරතාවය වර්ධනය කර ගැනීම, ශරීර චලනයන් සම්බන්ධීකරණය කිරීම සහ විශ්වාසය ගොඩනඟා ගැනීම අවශ්‍ය වේ. එමෙන්ම, වැටුණත් නැවත නැඟී සිටීමට ධෛර්යය ලබාදෙන, දෙමාපියන්ගේ දිරිගැන්වීම සහ ආරක්ෂාව ලැබෙන පරිසරයක් ද ඔවුන්ට අවශ්‍ය බව ඔහු සඳහන් කළේය.

“ඇවිදීමට කුසලතා, සමබරතාවය, සම්බන්ධීකරණය සහ නැවත නැඟී සිටීමේ හැකියාව අවශ්‍යයි,” යැයි ඔහු පැවසීය.

ඉන් අනතුරුව ඔහු මෙම පාඩම් සභාවේ සංගමනශීලී ගමනට අදාළ කරමින් සිතා බලන ලෙස සහභාගිවන්නන්ට ආරාධනා කළේය.

සංගමනශීලී බව යනු එකට ගමන් කිරීම නම්, එම ගමන සඳහා සභාවට අවශ්‍ය “ආධ්‍යාත්මික මාංශ පේශී ශක්තිය” කුමක්ද? එකට ගමන් කිරීමට අවශ්‍ය සමබරතාවය, විශ්වාසය සහ එකිනෙකාට සහාය වීම කෙසේ ගොඩනඟා ගත හැකිද? එමෙන්ම, මිනිසුන් පියවර තැබීමෙන් වළක්වන බිය කුමක්ද? යන ප්‍රශ්න ඔහු ඉදිරිපත් කළේය.

මෙම ප්‍රශ්න, ආසියාවේ ප්‍රාදේශීය සභාවන් තුළ සවන් දීම, සහභාගිත්වය සහ පොදු විචාර බුද්ධිය වර්ධනය කිරීම අරමුණු කරගත් මහ සමුළුවේ ආත්මය සමඟ ගැඹුරින් සම්බන්ධ විය.

කාදිනල් තාග්ලේ හිමිපාණන්ගේ මෙනෙහි කිරීම ඉතා පෞද්ගලික ස්වරූපයක් ගත්තේ ඔහුගේ වයස අවුරුදු 96ක් වන දෙමාපියන් පිළිබඳව කතා කළ අවස්ථාවේදීය.

ඔහුගේ පියා මානසිකව සුවයෙන් සිටියද තවදුරටත් ඇවිදීමට නොහැකි බවත්, මව තවමත් ගමන් කළද ඇයට සහාය අවශ්‍ය බවත් ඔහු පැවසීය. ඔවුන් දෙස බලා සිටීමෙන්, මිනිසුන් වයසට යන විට ඔවුන් සමඟ ගමන් කිරීමේ ආකාරයද වෙනස් වන බව තමන් ඉගෙන ගත් බව ඔහු සඳහන් කළේය.

“ඇවිදින්න බැරි කෙනෙකු සමඟ ඔබ ගමන් කරන්නේ කොහොමද?” යැයි ඔහු ප්‍රශ්න කළේය.

ඊට ඔහු දුන් පිළිතුර සරලය.

“ඔබ ඔහු ළඟම රැඳී සිටිනවා.”

“ඔබ ඔහුගේ අත අල්ලනවා. ඔහුගේ කනට මෘදු ලෙස කතා කරනවා. එවිට ඔහු තනිව නැති බව ඔහුට දැනෙනවා.”

කාදිනල් තාග්ලේ හිමිපාණන්ට අනුව, සංගමනශීලී බවේ හදවත ඇත්තේ මෙහිදීය. එකට ගමන් කිරීම යනු එකම වේගයෙන් ඉදිරියට යාම පමණක් නොව, අසීරුතාවලට මුහුණ දෙන අය, පසුබසින අය සහ තවදුරටත් තනිව ගමන් කළ නොහැකි අය අසලම රැඳී සිටීමයි.

සංගමනශීලී සභාවක් තම සාර්ථකත්වය මැනිය යුත්තේ කාර්යක්ෂමතාවයෙන් හෝ වේගවත් ප්‍රගතියෙන් පමණක් නොව, ඉවසීම, අවධානය සහ දයාබර සහාය තුළින් බවද ඔහු අවධාරණය කළේය.

ජංගම දුරකථනවලට අධික ලෙස ඇලී සිටින මිනිසුන් අවට සිටින අය නොදැක ජීවත් වීමද සැබෑ සහභාගිත්වයට බාධාවක් බව කාදිනල් තාග්ලේ හිමිපාණන් පෙන්වා දුන්නේය.

එවැනි පුද්ගලවාදී ආකල්ප සංගමනශීලී බවට පටහැනි බවත්, සැබෑ සංගමනශීලී ගමනක් යනු එකිනෙකාට සවන් දීම, හමුවීම සහ අන් අය වෙනුවෙන් තම ගමන් වේගය පවා වෙනස් කිරීමට සූදානම් වීම බවත් ඔහු පැවසීය.

නියෝජිතයන් නිහඬ යාච්ඤාව සහ පෞද්ගලික මෙනෙහි කිරීම සඳහා පිවිසෙද්දී, කාදිනල් තාග්ලේ හිමිපාණන් ඔවුන්ට අවසන් වශයෙන් භාර දුන්නේ සූදානම් පිළිතුරු නොව, අභියෝගයකි.

සභාව “එකට ගමන් කිරීම” ගැන කතා කිරීමට පෙර, ඉවසීමෙන්, විශ්වාසයෙන් සහ කිසිවෙකුත් තනිව නොයන බවට වන සහතිකය සමඟ සැබවින්ම එකට ගමන් කිරීම යනු කුමක්දැයි පළමුව ඉගෙන ගත යුතු බව ඔහු අවධාරණය කළේය.

කර්තෘ ගැන:
ගේබ්‍රියෙල් අබ්ඩි සුසන්තෝ ඉන්දුනීසියාවේ ප්‍රවීණ මාධ්‍යවේදියෙකි. ඔහු දැනට Vatican News ඉන්දුනීසියානු කර්තෘ මණ්ඩලයේ සේවය කරයි.

#XIIFABCPlenary #FederationOfAsianBishopsConferences #CardinalLuisAntonioTagle #SynodalChurch #BridgeBuilding #SynodalConversion #FABC2026 #ChurchInAsia #RVASinhala #RadioVeritasAsia