අතුරුදහන් කරන තෙක්ම සිය ජනතාව අත්නොකළ එඬේරා ෆ්‍රැන්සිස් ජෝශප් පියතුමා

අතුරුදහන් කරන තෙක්ම සිය ජනතාව අත්නොහළ එඬේරා ෆ්‍රැන්සිස් ජෝශප් පියතුමා

කීර්තිමත් විදුහල්පතිවරයෙකු භාෂා ගුරුවරයෙකු වු තම පූජක දිවියේ 51 ක් වසරක් සම්පූර්ණ කළ ජේෂ්ඨ පූජකතුමෙකු වු ශ්‍රී ලංකාවේ යාපනය පදවියේ ගරු ප්‍රැන්සිස් ජෝශප් පියතුමා 2009 මැයි 18 වනදා තවත් දෙමළ වැසියන් පිරිසක් සමඟ ශ්‍රී ලංකාවේ හමුදා බස්රථයකට නංවාගෙන රැගෙන ගියේය. එතැන් සිට අද දක්වා වසර 17 ක් ගතවී ඇතත් එතුමා මෙන්ම ඒ පිරිසද තවමත් තොරතුරුක් නැති අතුරුදහන් වූවන් අතරට එක් ව සිටී.

ප්‍රැන්සිස් ජෝශප් යාපනයේ සුප්‍රසිද්ධ පැට්ට්‍රික් විදුහලේ ශිෂ්‍යයෙකුව අධ්‍යාපනය හැදෑරූ අතර කතෝලික පූජා පැවිදි තුමෙකු වු පසුව එම විදුහලේ ඉංග්‍රීසි විෂය ගුරුවරයා ලෙස පත්වීම් ලැබීය. පසු කලෙක එතුමා එම විදුහලේ විදුහල්පති හා අධ්‍යක්ෂ පියතුමා ලෙස සුවිසල් සේවයක් ඉටු කළේය.

‘නිතොරම සිනාමුසු මුහුණින් දරුවන් හා කතා කළ එතුමාට හැම ළමයෙකුම වාගේ නමින් කතා කිරිමට තරම් සමීපතාවයක් තිබුණා. එතුමා මෙම විදුහල්පති ලෙස පත්ව එන දවසේ සිනා මුසු මුහුණින් පිළිගත් ආකාරය මට කිසිදා අමතක වන්නේ නෑ.’ 2020 වසරේ සාන්ත ප්‍රැට්ට්‍රික් හී විදුහල්පතිව සිටි ගරු ඇන්ටන් තිරුමනෝහරන් පියතුමා BBC පුවත් සේවයට පවසා තිබුණා.

අධ්‍යාපනය අතින් ජනතාව ඉහළට ගැනීම සඳහා එතුමා කළ සේවය උතුරු-නැගෙනහිර ජනතාවගේ හදවත් වල සදා අනුස්මරණය වේ. පාසල් පද්ධතියෙන් විශ්‍රාම ගත් පසු එතුමා 2004 දී ඉංග්‍රීසි අධ්‍යාපනය සඳහා වන අධ්‍යාපන පීඨයක් කිලිනොච්චියේදී ආරම්භ කළේය. ඒ අතර තුර එතුමා කිලිනොච්චිය මීසම් සි‍යලු කටයුතු ද නොපිරිහෙලා ඉටු කළේය.

යාපනයේ සාන්ත පැට්ට්‍රික් විදුහලේ සේවය කරන කාලයේදී ‍යාපනය අර්ධද්වීපය තුළ යුධ උණුසුම ඉහළ යද්දී එතුමා ජනතාව අත් නොහැරියා සේ වන්නි ප්‍රදේශය තුල යුද්ධයේ අවසන් අදියර තුල ෂෙල්වෙඩි වරුසා මැද වූවද ජනයා අත්නොහැර තැනිත් තැනට අවතැන් වන ජනයා සමඟ අවතැන් වෙමින් ඔවුන් අත්නෑර ගමන් කළේය. එවකට වයස අවුරුදු 75 ක් වු එතුමා අසනීප තත්ත්වයේ පසුවූව ද ජනයා අත්හැර යාපනයට හෝ වෙනත් ආරක්ෂිත ප්‍රදේශවලට යාම ප්‍රතික්ෂේප කරමින් ජනතාව සමඟම ජීවත් විය.

එතුමාගේ මිතුරෙකු වු ගරු ඇන්ටන් ස්ටීවන් පියතුමා ඔහු ගැන මතකය මෙසේ සටහන් කර තිබුණේ මේ වසරේ එතුමාගේ සැමරුමට හැඳින්වීමක් ලෙසය.

‘මට එතුමාව අවසානයට හමුවුණේ 2009 මැයි 13 මුල්ලිවයික්කාල් හිදී. ප්‍රදේශයට සම්පූර්ණයෙන්ම යුධ පිටියක් වෙලා තිබුනා. ෂෙල් ප්‍රහාර නොනැවති සිදු වුණා. හැම තැනම මළ සිරුරු විසිරි තිබුණා. රෝගීන්, ආබාධිතයින් සිටියා. 13 මම එතුමා සිටි බංකරයට ගියා. එතුමා හා කාර්ය මණ්ඩලය එහි සිටියා. කකුලක් ආබාධිත කාන්තාවක් හිටියා. අපි කතා කරමින් සිටිද්දී ෂෙල් වෙඩි බංකරය අසලම පිපුරුණා. අපි අපේ සිරුරු ජලයෙන් තෙමමින් අවට ඇවිලෙන ගිනි දැල් හා තාපයෙන් යම් සහනයක් ලබා ගන්න උත්සහ කළා. බංකරයෙන් පිට වෙන්න බැරි තත්ත්වයක් තිබුණා. අපි එතුමාට කිව්වා අපි මෙතනින් ඉවත් ව යමු කියලා. එතුමා කිව්වා මේ ආබාධිත අයව දාලා යන්නේ කොහොමද කියා. අපි ටිකකට පසු ඉවත්ව ගියා අපි හිතුවේ නෑ ඒ අපේ අවසාන හමුවීම කියලා.’

ප්‍රැන්සිස් ජෝශප් පියතුමා තම ජනතාවගේ නිදහස හා විමුක්තිය ප්‍රාර්ථනා කළ කෙනෙක්. ඒ වෙනුවෙන් අහිංසාවාදිව කැපවු කෙනෙක්. ඔහුගේ ජීවිතය ෂෙල්වලින් බේරුණේ ප්‍රාතිහාර්යයක් වගේ. එතුමා සරල ජීවිතයක් ගකළ අතර උදව් පතා පැමිණි සියල්ලන්වම එඩේරික ආදරයකින් භාර ගත්තා. එතුමා 2008 මාර්තු 21 ඉතාම සරල ලෙස යුද්ධය පැවති උදයාර්කට්ටු දේවස්ථානයේදී පැවැත්විය. එතුමා එහිදි පවසා තිබුණා තමා කළ දේ දෙවියන්වහසේගේ ආශිර්වාදය මත කළ දේ බවයි.

2009 මැයි 10 වනදා යුධ භූමියේ සියගණනක් සිරුරු දකිමින් ෂෙල් වරුසා මැද සිටිමින් එතුමා එවකට පාප්ධූරයේ දැරු 16 වන බෙනඩික් සුදතතුම් පියතුමාට ලිපියක් ලියා යවමින් පැවැසුවේ ‘මෙය ශ්‍රී ලංකා රාජ්‍ය සිදු කරන දෙමළ ජනයාට එරෙහි සංහාරික යුද්ධයක් බවයි. රජය නිල වශයෙන් යුද්ධය අවසන් කළ බව ප්‍රකාශ කොට එල්. ටී. ටී. ඊ සංවිධානයට කිසියම් හෝ ආකාරයක සම්බන්ධයක් තිබුණු අයට රජයට භාරවන ලෙසත් ඔවුන්ට ආරක්ෂාව හා පුනරුත්ථාපනය ලබාදෙන බවත් ප්‍රකාශ කළේය. පියතුමාගෙන් පිරිසක් හමුදාවට භාරවීමේ කටයුත්තට උපකාර වන ලෙස ඉල්ලා සිටියෝය. එතුමාගේ ගුරුවරයෙකු වීමත් ඉංග්‍රීසි භාෂාව හොඳින් දැන සිටීමත් පූජකතුමෙකු වීමත් නිසා භාරවීමේ කටයුතු හමුදා ප්‍රධානින් සමඟ හොඳින් සම්බන්ධිකරණය කිරීමට එතුමාට හැකි බව ඔව්හු විශ්වාස කළේය. පියතුමා ඒ ඉල්ලීම භාරගත් අතර භාරවන්නවුන් පිළිබඳ විස්තර ලිපි ලේඛන සකසා නිලධාරින්ට භාර දුන්නේය. නිලධාරින් භාරවු පිරිස සමඟ පියතුමාද බස් රථයට නංවාගෙන ගියේය. ඇත්තම නම් පියතුමා ඔවුන්ගේ ආරක්ෂාව සඳහා ඔවුන් සමඟ යාමට කැමැති වූයේය.

යුක්තිය සඳහා ප්‍රයත්නය

ඒ භාර වීමෙන් පසු මේ දක්වා එතුමා හා භාරවු පිරිස ගැන තොරතුරු නැත. පියතුමා හා භාරවු පිරිස් වලට සිදුවූයේ කුමක්දැයි සොයා බලා තමන්ට දක්වන ලෙස ඔවුන්ගේ ඥාතින් විසින් වව්නියාව මහාධිකරණයේ නඩු පැවරිය. එහෙත් මේ වනතුරු ඒ පිලිබඳ කිසිදු පිළිතුරක් ලැබී නැත. එසේම එතුමාගේ ඥාතින් හා මානව හිමිකම් ක්‍රියාකාරින් එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කොමිසම වෙත මෙන්ම වතිකානයටද දිගින් දිගටම යුක්තිය හා සත්‍ය උදෙසා මැදිහත්වන ලෙස ඉල්ලීම් සිදු කර ඇත. 2015 දී සිදු වු ප්‍රැන්සිස් සුදතුම් පියතුමාගේ ශ්‍රී ලංකා ගමනේදී ද අතුරුදහන්වූවන්ගේ ඥාතින් පියතුමා පිළිබඳ කතාව ඉදිරිපත් කරමින් මැදිහත්වීම් ඉල්ලා සිටියහ.

ජෝශප් පියතුමා භාර වූවන් සමඟ ගිය බවට ඇසින් දුටු සාක්ෂිකරුවන් රාශියක් සිටි. ඔව්හූ ඒ බව වව්නියාව මහාධිකරණ නඩුවේදී දිව්රුම් පෙත්සම් මගින් පවසා ඇත. එක් මවක් ඒ ගැන පැවැසු කතාවක් මෙසේය.

‘මගේ පුතයි බිරිඳයි, දරුවෝ තුන් දෙනයි එදා හමුදාවේ බස් රථයට නැග්ගා. මම කිව්වා මම දරුවන්වයි පුතාගේ බිරිඳවයි එක්ක යන්නම් කියලා. ඒත් පුතාගේ බිරිඳ කිව්වා ස්වාමියා නැතිව එයා එන්නේ නෑ කියලා. එහෙම කියලා එයත් දරුවෝ එක්ක බස් එකට නැග්ගා. ඒ අය අතර ප්‍රැන්සිස් ජෝශප් පියතුමා හිටියා.’

කතුවරයා ගැන
විකල්ප පුවත්පතක් වන කිතුසර හි ආරම්භක කර්තෘ සහ සිංහල පොත් 16 ක කතුවරයා වන මහින්ද නාමල්, ශ්‍රී ලංකාවේ දක්ෂ ලේඛකයෙකු සහ කැපවූ පරිසර ක්‍රියාකාරිකයෙකි.

https://www.rvasia.org/.../seventeen-years-after...

#FrFrancisJoseph #Mullivaikkal
#RVASinhala

'RVASinhala' Facebook, Instagram, X, TikTok පිටු like කරන්න, comment කරන්න, share කරන්න, YouTube චැනලය subscribe කරන්න. ස්තූතියි..!