ශුද්ධ වූ වෙන්වීම, ‘මම’ සිට ‘ඔවුන්’ වෙත ගමන් කිරීම සහ මානවත්වය අවධාරණය කරමින් ආසියානු ඩිජිටල් ධර්මදූතවරු සිද්ධි අධ්‍යයන තුනකදී අදහස් දක්වති

තම ධර්මදූත මෙහෙවරේ සැබෑ අරමුණ අහිමි කරගැනීමේ අවදානම, තමන්ව ප්‍රවර්ධනය කිරීමෙන් ඉවත් වී අන්‍යයන්ට සේවය කිරීමේ අවශ්‍යතාව සහ කෘත්‍රිම බුද්ධිය භාවිතයේදී මානවත්වය මධ්‍යයේ තබාගැනීමේ වැදගත්කම පිළිබඳව ආසියාවේ රටවල් රැසකින් පැමිණි කතෝලික ඩිජිටල් ධර්මදූතවරු සැප්තැම්බර් 11 වැනිදා පිලිපීනයේ ක්වෙසොන් නගරයේදී පැවති සිද්ධි අධ්‍යයන සාකච්ඡා තුනකදී අදහස් දැක්වූහ.

මෙම සාකච්ඡා සැප්තැම්බර් 10 සිට 13 දක්වා ක්වෙසොන් නගරයේ රේඩියෝ වෙරිටාස් ඒෂියා (RVA) මූලස්ථානයේ පැවැත්වෙන පළමු ආසියානු කතෝලික ඩිජිටල් ධර්මදූත එකමුතුවේ කොටසක් විය.

ආසියාවේ රටවල් රැසකින් පැමිණි කතෝලික ඩිජිටල් ධර්මදූතවරුන්, සන්නිවේදකයන්, අන්තර්ගත නිර්මාණකරුවන් සහ විශ්වාසය පිළිබඳව ඩිජිටල් අවකාශයේ බලපෑමක් ඇති කරන පිරිස් 100කට අධික සංඛ්‍යාවක් මෙම එකමුතුවට සහභාගි වෙති.

ආසියානු රදගුරු සමුළු සම්මේලනයේ සමාජ සන්නිවේදන කාර්යාලය (FABC-OSC) සහ RVA විසින්, වතිකාන සන්නිවේදන ඩිකස්තරිය සමඟ Fully Present Network හරහා එක්ව සංවිධානය කරන මෙම එකමුතුවේ තේමාව වන්නේ, “බලපෑම්කරුවන්ගෙන් සාක්ෂිකරුවන් වෙත: ආසියාවේ ඩිජිටල් ධර්මදූත මෙහෙවර සඳහා සින්ඩෝඩීය මාර්ගය” යන්නයි. එය ක්‍රියා 4:20 හි සඳහන්, “අප දුටු දේත් ඇසූ දේත් ගැන කතා නොකර සිටීමට අපට නොහැකිය” යන වචන ඇසුරින් ගොඩනැගී ඇත.

සහභාගි වූවන් කණ්ඩායම් තුනකට බෙදී, එක් එක් කණ්ඩායම සිද්ධි අධ්‍යයනයක් පිළිබඳව සාකච්ඡා කළ අතර, පසුව ඔවුන්ගේ අදහස් ශුද්ධ වූ යොහාන් පාවුලු දෙවන ශ්‍රවණාගාරයේදී පැවති අවසන් සංශ්ලේෂණ සැසියකදී එකට එක් කළහ.

බලපෑමේ සිට ‘ශුද්ධ වූ වෙන්වීම’ දක්වා

පළමු කණ්ඩායම “Influencer Priest” නම් සිද්ධි අධ්‍යයනය සඳහා EB සම්මන්ත්‍රණ කාමරයේදී රැස්විය.

මෙම සාකච්ඡාව මෙහෙයවනු ලැබුවේ පිලිපීනයේ එඩ්වින් ලෝපෙස් විසිනි. ඔහු CBCP සමාජ සන්නිවේදන එපිස්කෝපල් කොමිසමේ විධායක ලේකම්වරයා ලෙස පත් වූ පළමු ගිහි පුද්ගලයා වන අතර, EWTN හි ආසියා-පැසිෆික් කලාපය සඳහා ජාත්‍යන්තර කළමනාකරු ලෙසද කටයුතු කරයි. මකාටි නගරයේ සැන් කාලෝස් සෙමිනරියේ දර්ශනවාදය සහ දේවධර්මයද ඔහු උගන්වයි.

කණ්ඩායමේ අදහස් සංශ්ලේෂණය ඉදිරිපත් කළේ ඉන්දුනීසියාවේ සාරා ලියා ටුනාස් විසිනි. ඇය ඩිජිටල් ධර්මෝපදේශිකාවක වන අතර, තම විශ්වාසය මත පදනම් වූ ආශාව වෘත්තීය අලෙවිකරණ ක්ෂේත්‍රයේ සිය සේවය සමඟ එක් කරගන්නා තැනැත්තියකි.

විවාදාත්මක සිද්ධියක් වූ ගරු ඇල්බර්ටෝ රයාග්නානි පියතුමාගේ සිද්ධිය පදනම් කරගනිමින් සහභාගි වූවෝ, මුලින් ධර්මදූත මෙහෙවර සඳහා මෙවලමක් ලෙස භාවිත කළ සමාජ මාධ්‍ය, ක්‍රමයෙන් ධර්මදූතවරයකුගේ අනන්‍යතාව සහ ප්‍රමුඛතා වෙනස් කිරීමට බලපාන්නේ කෙසේද යන්න විමසා බැලූහ.

මුදල්, ජනප්‍රියත්වය, අවස්ථා, කීර්තිය සහ ප්‍රේක්ෂකයන්ගේ අපේක්ෂාවන් ඩිජිටල් ධර්මදූත සේවය පීඩනයක් හෝ ඇබ්බැහිවීමක් බවට පත් කළ හැකි බව කණ්ඩායම පෙන්වා දුන්නේය. අනෙකුත් බලපෑම්කරුවන් සමඟ සංසන්දනය කිරීම සහ ඇල්ගොරිතමවලට අනුව ක්‍රියා කිරීමට ඇති උත්සාහයද ධර්මදූතවරුන් ඔවුන්ගේ මුල් කැඳවීමෙන් ඈත් කිරීමට හේතු විය හැකි බව එහිදී සඳහන් කෙරිණි.

මේ තත්ත්වයට මුහුණ දීම සඳහා සහභාගි වූවෝ “ශුද්ධ වූ වෙන්වීම” යන ප්‍රවේශය යෝජනා කළහ. එනම්, ධර්මදූතවරයාම ධර්මදූත මෙහෙවර නොවන බවත්, ඔහු හෝ ඇය දෙවියන්වහන්සේගේ ධර්මදූත මෙහෙවරට සහභාගි වන බවත් නිරන්තරයෙන් සිහිපත් කරමින් තම අනන්‍යතාව ස්ථාවරව තබාගැනීමයි.

නිතිපතා විචක්ෂණශීලීව හඳුනාගැනීම, නිහතමානීකම, මඟපෙන්වීම සහ උපදේශනය, අව්‍යාජ මානව සංවාදය සහ ප්‍රජාව තුළ මුල් බැස සිටීම, ඩිජිටල් වේදිකාවන් විසින් ධර්මදූතවරයකුගේ අනන්‍යතාව නිර්වචනය කිරීම වළක්වාගැනීමට උපකාරී වන ආරක්ෂක පියවර ලෙස හඳුනාගන්නා ලදී.

‘මම’ සිට ‘ඔවුන්’ වෙත

දෙවැනි කණ්ඩායම “African Digital Influencer” නම් සිද්ධි අධ්‍යයනය සඳහා ශුද්ධ වූ යොහාන් පාවුලු දෙවන සම්මන්ත්‍රණ කාමරයේදී රැස්විය.

මෙම සාකච්ඡාව මෙහෙයවනු ලැබුවේ ජර්මනියේ මයිකල් උන්ලන්ඩ් විසිනි. ඔහු CAMECO හෙවත් Catholic Media Council හි විධායක අධ්‍යක්ෂවරයා වන අතර, විශේෂයෙන් සමාජයේ ආන්තික ප්‍රජාවන් අතර මාධ්‍ය සහ සන්නිවේදන සංවර්ධනය සඳහා සහාය ලබාදෙන ආයතනයක් ලෙස CAMECO කටයුතු කරයි.

කණ්ඩායමේ සංශ්ලේෂණය ඉදිරිපත් කළේ පිලිපීනයේ කැටර්මාන් රදගුරු පදවියේ කැරන් ඩී. ගජුටෝස් විසිනි. ඇය ප්‍රාදේශීය ගුවන්විදුලි නිවේදිකාවක වන අතර, ස්වේච්ඡා ධර්මෝපදේශිකාවක සහ සින්ඩෝඩීය පශ්චාත්සත්කාරක ගිහි සේවිකාවක ලෙසද කටයුතු කරයි.

මෙම සාකච්ඡාවේදී, සමාජ මාධ්‍ය ඔස්සේ තම තමන්ගේ අන්තර්ගතයන් සම්බන්ධ කරගනිමින් සහ බෙදාගනිමින් ක්‍රියා කරන තරුණයන් 200කට පමණ සම්බන්ධ වන African Synodal Digital Youth and Faith Initiative (ASDYFI) පිළිබඳව අවධානය යොමු කෙරිණි.

විවිධ භාෂා, සංස්කෘතීන් සහ සමාජ යථාර්ථයන්ගෙන් සමන්විත ආසියාව තුළ ඩිජිටල් ධර්මදූත මෙහෙවර සඳහා සහයෝගීත්වය වැදගත් වන බැවින්, මෙම ආකෘතිය ආසියාව සඳහාද ආදර්ශයක් විය හැකි බව සහභාගි වූවෝ පෙන්වා දුන්හ.

විශේෂයෙන්ම, අප්‍රිකානු තරුණ ඩිජිටල් බලපෑම්කරුවන් තම ඩිජිටල් ක්‍රියාකාරකම්වලින් ඔබ්බට ගොස්, අවශ්‍යතා ඇති පුද්ගලයන්ට ආහාර ලබාදීම සහ පුද්ගලිකව ප්‍රජාවන් සමඟ හමුවී ඔවුන් සමඟ ගමන් කිරීම වැනි සැබෑ සේවාවන් වෙත යොමු වී ඇති ආකාරය සහභාගි වූවන්ගේ අවධානයට ලක් විය.

මෙම සාකච්ඡාව ඩිජිටල් ධර්මදූතවරුන්ට “මම” සිට “ඔවුන්” වෙත ගමන් කරන ලෙස අභියෝග කළේය. එනම්, තමන්ව ප්‍රවර්ධනය කිරීමෙන් ඉවත් වී, විශේෂයෙන් අවදානමට ලක්වූ, දුප්පත්, හුදකලා වූ සහ සමාජයෙන් නොඇසෙන ජනතාවගේ කතාන්දර සන්නිවේදනයේ කේන්ද්‍රය බවට පත් කිරීමයි.

AI අපව වඩාත් මානුෂීය කළ යුතුය

තුන්වැනි කණ්ඩායම “AI Priest” නම් සිද්ධි අධ්‍යයනය සඳහා ශාන්ත ජෝසප් ශාලාවේදී රැස්විය.

මෙම සාකච්ඡාව මෙහෙයවනු ලැබුවේ තායිලන්තයේ පීටර් මොන්තීන්වීචියන්චායි විසිනි. ඔහු තායි-බ්‍රිතාන්‍ය මාධ්‍ය විධායකයකු, ඩිජිටල් පරිවර්තන විශේෂඥයකු සහ SIGNIS හෙවත් ලෝක කතෝලික සන්නිවේදන සංගමයේ මහලේකම්වරයා වේ. එමෙන්ම ඔහු බැංකොක්හි LICAS News හි විධායක අධ්‍යක්ෂවරයා ලෙසද කටයුතු කරයි.

කණ්ඩායමේ සංශ්ලේෂණය ඉදිරිපත් කළේ ඉන්දියාවේ ගරු රිචී වින්සන්ට් පියතුමා විසිනි. උන්වහන්සේ සමාජ සන්නිවේදනය, මාධ්‍යවේදය සහ කතෝලික මාධ්‍ය සේවය පිළිබඳ විශේෂඥයෙකි.

මෙම සාකච්ඡාව කෘත්‍රිම බුද්ධියට කළ හැක්කේ කුමක්ද? යන ප්‍රශ්නයෙන් ඔබ්බට ගොස්, “AI සමඟ ජීවත් වීම හරහා අප කුමන ආකාරයේ මිනිසුන් බවට පත්වෙමින් සිටින්නේද?” යන ගැඹුරු ප්‍රශ්නය වෙත අවධානය යොමු කළේය.

AI මානව ගරුත්වය, අව්‍යාජ මානව සබඳතා සහ පොදු යහපතට සේවය කළ යුතු බව සහභාගි වූවෝ අවධාරණය කළහ. තාක්ෂණය මගින් මිනිසුන්ගේ ආදරය, ප්‍රඥාව, නිර්මාණශීලීත්වය, වගකීම සහ සේවා ආකල්පය වර්ධනය කිරීමට උපකාර කළ යුතු අතර, අව්‍යාජ මානව සබඳතා ඇති කරගැනීමේ හැකියාව අඩු කිරීමට එය හේතු නොවිය යුතු බවද ඔවුහු පෙන්වා දුන්හ.

“AI පියතුමකු” පිළිබඳ අදහස තවදුරටත් දේවධර්මීය සහ පශ්චාත්සත්කාරක ප්‍රශ්න මතු කළේය. AI මගින් තොරතුරු සැපයීම හෝ ශුද්ධ ලියවිල්ල සහ සභා ඉගැන්වීම් වෙත පරිශීලකයන් යොමු කිරීම වැනි ඇතැම් පූජක සේවා කාර්යයන් අනුකරණය කළ හැකි වුවද, පූජකත්වය හුදෙක් කාර්යයන් සමූහයකට සීමා කළ නොහැකි බව සහභාගි වූවෝ අවධාරණය කළහ.

පූජකවරයකු යනු දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට සේවය කිරීම සඳහා කැඳවනු ලැබූ සහ සක්‍රමේන්තුමය වශයෙන් පැවිදි කරනු ලැබූ මානව පුද්ගලයෙකි.

හුදකලාව, සබඳතා, සැකයන් සහ විශ්වාසය පිළිබඳ ප්‍රශ්න සම්බන්ධයෙන් ඇතැම් තරුණයන් AI සමඟ රහස්‍ය ලෙස අදහස් හුවමාරු කරගැනීමට වැඩි වශයෙන් පහසුකමක් දක්වන්නේ මන්ද යන්න පිළිබඳවද කණ්ඩායම සාකච්ඡා කළේය.

AI සරලව ප්‍රතික්ෂේප කිරීම වෙනුවට, අව්‍යාජ මානව සහයෝගී ගමනක් වෙත ගෙන යන පාලමක් ලෙස එය භාවිත කළ හැකි බව සහභාගි වූවෝ යෝජනා කළහ. එනම්, තොරතුරු සහ ආරම්භක සවන්දීමේ අවස්ථාවෙන්, විචක්ෂණශීලීව හඳුනාගැනීම වෙතත්, අවසානයේ පූජකවරුන්, දෙමාපියන්, උපදේශකයන් සහ ප්‍රජාවන් වෙතත් පුද්ගලයන් යොමු කිරීමට AI භාවිත කළ හැකි බවයි.

පොදු දිශානතියක්

කණ්ඩායම් තුනේ සාකච්ඡාවලින් අනතුරුව, නියෝජිතයන් ශුද්ධ වූ යොහාන් පාවුලු දෙවන ශ්‍රවණාගාරයේදී වේදිකාවට එක්වෙමින් ඔවුන්ගේ අදහස් අවසන් සංශ්ලේෂණයකදී එකට එක් කළහ.

මෙම සාකච්ඡා මගින්ද එකමුතුවේ පුළුල් දිශානතිය වන බලපෑම්කරුවන්ගෙන් සාක්ෂිකරුවන් වෙත ගමන් කිරීම පිළිබිඹු විය.

ආසියානු ඩිජිටල් ධර්මදූතවරුන් සඳහා එයින් අදහස් වන්නේ, ඩිජිටල් වේදිකා තම අනන්‍යතාව වෙනස් කිරීමට තර්ජනය කරන අවස්ථාවලදී ශුද්ධ වූ වෙන්වීමක් පවත්වාගැනීමත්, “මම” සිට “ඔවුන්” වෙත ගමන් කරමින් අන්‍යයන් සන්නිවේදනයේ කේන්ද්‍රය බවට පත් කිරීමත්, කෘත්‍රිම බුද්ධිය මානව යහපැවැත්ම සඳහා භාවිත කරන මෙවලමක් ලෙස තබාගැනීමත්ය.

අවසානයේදී, මෙම සිද්ධි අධ්‍යයන තුන මගින් පෙන්වා දුන්නේ ඩිජිටල් ධර්මදූත මෙහෙවර අනුගාමිකයන්, ඇල්ගොරිතම හෝ පුද්ගලික බලපෑම මත නොව, ක්‍රිස්තුන්වහන්සේ, ප්‍රජාව, මානව ගරුත්වය සහ අව්‍යාජ සාක්ෂිය මත කේන්ද්‍රගත විය යුතු බවයි.