මං මුලාවක් නොවිය යුතු මෙවර ලෝක ළමා දිනය

වයස අවුරුදු 18ට අඩු සෑම මනුෂ්‍යයකුම ළමයෙකු හැටියටයි සැලකෙන්නේ. ළමයා යනු හෙට දින ලොවේ අනාගතය බවයි කියන්නේ. මේ නිසාම ළමයා රැකගනු වස් ළමා අයිතීන් සුරැකීම උදෙසා අණ පණත් නිර්මාණය වී තිබෙනවා. විවිධ වූ සංවිධාන බිහි වී තිබෙනවා. ඒ හරහා විවිධ වූ වැඩපිලිවෙලවල් ක්‍රියාත්මක වෙනු ලබනවා. ඒ ළමා ලොව ආලෝකමත් කරනු සඳහා ය.

ඒ සියල්ල තිබුණත් අද, වර්තමාන ළමයා සුරක්ෂිතද? ළමා අයිතිවාසිකම් රැකෙනවාද? ජනමාධ්‍ය තුලින් වාර්තා වන පුවත්වලින් නම් පැහැදිලි වන්නේ මේ කිසිවකට ළමයා සුරැකීමට නුපුළුවන් වී ඇති බවයි. මෙහෙකාර සේවය, ගණිකා වෘත්තිය, යාචක ව්‍යාපාර, යුද ව්‍යාපාර වලට ළමා සොල්දාදුවන්, ඒ වගේම මැදපෙරදිග ඔටු රේස් සඳහා ළමයා භාවිත කෙරේ. අප ශ්‍රී ලංකාව තුළ ද ළමා හිංසනය අපචාර පිළිබඳ පුවත් වාර්තා වීමෙහි පැහැදිලි වර්ධනයක් මේ වන විට පෙන්නුම් කෙරෙමින් තිබේ. ඒ ශිෂ්ට සම්පන්න සමාජය පිළිකුල් කරන ළමා හිංසනයයි.

නමුත් ශිෂ්ට සම්පන්න සමාජය විසින්ම ළමා අයිතිවාසිකම් අහිමි කරන ළමයා පීඩාවට පත්කරන ක්‍රමවේදයන් අප ශ්‍රී ලංකාව තුළ වර්තමානයේ සිදුවෙමින් තිබෙනවා. එය අප නම් කරන්නේ තරඟකාරී සමාජ ක්‍රමය තුළ පවතින වත්මන් අධ්‍යාපන ක්‍රමවේදය ලෙසයි. ළමයා පාසලට ඇතුළත් කරනු ලබන්නේ වයස අවුරුදු පහේදී ය. නමුත් වයස අවුරුදු දෙකේදී පමණ ළමයා මුල් අවධි සංවර්ධන මධ්‍යස්ථානයකට නැතිනම් මොන්ටිසෝරියකට ඇතුළත් කරනු ලබයි. උදේ 8 සිට 11.30 පමණ වනතුරු එහි ඉගෙනුම ලබන සිඟිත්තාව නැවත සවස ඒ මොන්ටිසෝරියේම ටීචර්ගේ ගෙදරට දෙමාපියන් විසින් ගෙන යනු ලබනවා. ඒ වැඩිදුර අධ්‍යාපනය සඳහා ද? පිළිතුර නැත යන්නයි. එසේනම් ඒ කුමකටද? ළමයා හොඳ පාසලකට ඇතුළත් කරගැනීමේ සම්මුඛ පරීක්ෂණයේ දී හැසිරිය යුතු ළකුණු ගැනිය යුතු ආකාරය ඉගෙන ගැනීම සඳහාය. කෙසේ හෝ පාසලක පළමු වසරට ඇතුළු වන ළමයාව පාසල් වේලාවෙන් පසු නැවත අතිරේක පන්තියකට යවනු ලබන්නේ පහේ ශිෂ්‍යත්ව ඉම ජය ගැනීම සඳහාම ය. පහේ ශිෂ්‍යත්වයෙන් පසු අතිරේක පන්ති සඳහා ළමයා සහභාගී කරවන්නේ සාමාන්‍ය පෙළ, උසස් පෙළ කඩයිම් සමත් කිරීම සඳහාය. උසස් පෙළ පන්තිය පසුවන්නේ වයස අවුරුදු 18දී ය. වයස අවුරුදු 2 සිට 18 දක්වා කාලය තුළ මේ යන ක්‍රමය තුළ ඇත්තටම ළමයාට ළමා කාලයක් කියා දෙයක් තිබේද? එළිමහනේ ක්‍රීඩාවක නිරතවීමට, සමිති සමාගමකට සම්බන්ධ වී කටයුතු කිරීමට, සමාජ සේවා කටයුත්තක නිරත වීමට තබා සඳ ඇති රැයක මිදුලට බැස සඳේ සෞම්‍ය බව අත් දකින්නටවත් අවස්ථාවක් වත්මන් ළමයාට තිබේද? ළමයාගේ ළමා කාලය ඔහුට අහිමි කරන ලද්දේ මේ ශිෂ්ටසම්පන්න සමාජ ක්‍රමය විසින් ම නොවෙයි ද? 

අධ්‍යාපනය තුළින් බුද්ධිය උගත්කම ලැබුණ ද ඉන් ප්‍රඥාව ඇති නොවේ. ප්‍රඥාව තමන් විසින්ම සොයා ගත යුත්තකි. සමාජ ඇසුරක්, ස්වභාවදහමේ ඇසුරක් ලැබීමට කාලය නොමැති පුද්ගලයකු ප්‍රඥාව සොයා යන්නේ කෙසේද? ප්‍රඥාව නැති පුද්ගලයකු සමාජගත වන විට ඉන් ඇතිවන ප්‍රතිඵලය අති භයානක බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නොවේ.

ඉතින් 2020 ලෝක ළමා දිනයේ දී වගකිවයුත්තන් අදිටන් කරගත යුත්තේ, අප දැනුවත්වම අපට පෙනි පෙනී ගිලිහෙන ළමයාගේ ළමා කාලය ඔහුට උරුම කර දීම මිස තැන් තැන් වලට ළමුන් එක්රැස්කර ටොෆියක්, චොක්ලට් එකක්, බැලුමක්, පොතක්, පෑනක් දී මෙවර ලෝක ළමා දිනය අප මහා ඉහළින් සැමරුවායි කියා තම සිතද රවටා ගෙන, සමාජය ද මංමුලා කිරිම නොවේ.

Add new comment

3 + 5 =